INSPIRACJE

W świetle inspiracji > INSPIRACJE

Mój kanał na YouTube

Siadamy przed kamerą, włączamy mikrofon (i megafon 😄) i gadamy o tym, co kochamy robić najbardziej - o fotografii. To będzie luźna rozmowa bez spiny: o fotografii portretowej, modowej i komercyjnej. O tym, co działa, co nie działa, o świetle, kadrze, pracy z modelem, kulisach sesji i o wszystkich tych rzeczach, o których normalnie gada się dopiero po zdjęciach przy kawie.

Foto Pogadanki - Wernera i Cyganki - odcinek 1

Film jak fotografia: „Severance” - odcinek 24

Ten serial wygląda momentami jak bardzo chłodna, minimalistyczna fotografia architektury. Biuro firmy Lumon to przestrzeń zbudowana z długich korytarzy, symetrycznych układów i ogromnych pustych pomieszczeń. Wszystko jest idealnie uporządkowane, aż do przesady.

Kolor jest bardzo ograniczony. Dominują zimne zielenie, biele i szarości. Dzięki temu przestrzeń wygląda sterylnie i trochę nienaturalnie, jakby bohaterowie pracowali w miejscu zaprojektowanym bardziej dla kamer niż dla ludzi.

Światło jest płaskie i równomierne. Fluorescencyjne lampy wypełniają całe pomieszczenia miękkim światłem, które niemal usuwa cienie. To sprawia, że obraz wygląda spokojnie… ale jednocześnie bardzo niepokojąco.

Najciekawsza jest jednak kompozycja. Bohaterowie często są mali w kadrze, otoczeni ogromną przestrzenią biura. Ściany, korytarze i biurka tworzą geometryczne układy, które prowadzą wzrok widza dokładnie tam, gdzie chce tego kamera.

I właśnie dlatego „Severance” działa tak mocno wizualnie. Bo pokazuje jedną prostą rzecz: czasem najbardziej przerażający obraz to taki, który wygląda zbyt perfekcyjnie.

Twórca: Dan Erickson
Reżyseria odcinków: Ben Stiller
Zdjęcia: Jessica Lee Gagné

Dla fotografów to świetna lekcja tego, jak minimalizm, kolor i przestrzeń w kadrze mogą budować napięcie bez jednego słowa.

#film #fotografia #filmy #fotograf

Film jak fotografia: „Severance” - odcinek 24

Bawiliśmy się przednio błyskając, świecąc ledami i pracując przy świetle zastanym.

To był dzień pełen eksperymentów, świadomej pracy i szukania własnego języka w fotografii. Od klasyki po bardziej filmowe klimaty - każdy setup dawał zupełnie inne emocje i inne historie w kadrze.

Najbardziej cieszy mnie jedno - energia tej ekipy.
Super ludzie, otwarte głowy, masa śmiechu i ta satysfakcja, kiedy zaczyna „klikać”.

Oznaczenia na instagramie:
Pozowała: @m.agdalenamiotk
Cygański Foto: @j.k_portrait
Makijaż: @makeup_space_by_nat
Projektanci: @lafaf oraz @feyadesigns
Miejsce, gdzie dzieją się takie rzeczy: @kolor_studio_fotograficzne
Oświetlenie: błyskowe Botis 400 od @glareonelighting oraz oświetlenie led od @newell.pl

#fotograf #fotografia #portret

Sesja zdjęciowa z błyskiem w plenerze

Film jak fotografia - „Edward Nożycoręki” - odcinek 23

Ten film wygląda jak perfekcyjnie zaprojektowana fotografia. Pastelowe przedmieścia, idealne trawniki, symetryczne uliczki i domy w kolorach mięty, różu czy jasnego błękitu. Wszystko jest uporządkowane, niemal sterylne - jak scenografia przygotowana specjalnie pod zdjęcia.

I właśnie w tym świecie pojawia się Edward.

Czarny strój, blada twarz, metalowe dłonie. Na tle pastelowych kolorów wygląda jak postać z zupełnie innej historii. Dzięki temu każdy kadr działa bardzo fotograficznie - oko od razu znajduje bohatera, bo kontrast jest ogromny.

Operator buduje obraz bardzo świadomie. Kadry są proste, często symetryczne, a przestrzeń przedmieścia przypomina trochę makietę. To sprawia, że film wygląda jak seria stylizowanych fotografii o idealnym świecie… do którego ktoś po prostu nie pasuje.

I właśnie dlatego „Edward Nożycoręki” tak dobrze działa wizualnie. Bo pokazuje jedną prostą rzecz: czasem wystarczy jeden element w kadrze, żeby cały obraz zaczął opowiadać zupełnie inną historię.

Reżyseria: Tim Burton
Zdjęcia: Stefan Czapsky
W rolach głównych: Johnny Depp, Winona Ryder

Jeśli jesteś fotografem, ten film to świetna lekcja tego, jak kolor, scenografia i kontrast postaci mogą prowadzić wzrok widza w kadrze.

#film #fotografia #filmy #fotograf

Film jak fotografia - „Edward Nożycoręki” - odcinek 23

Film jak fotografia: „Trzy kolory: Niebieski” (1993) - odcinek 22

Są filmy, które opowiadają historię słowami.
I są takie, które opowiadają ją światłem i kolorem.

„Trzy kolory: Niebieski” to właśnie taki film.

Krzysztof Kieślowski prowadzi tę opowieść bardzo oszczędnie. Mało dialogów, dużo ciszy. A emocje często pojawiają się nie w słowach, tylko w obrazie.

Ogromną rolę odgrywa tu kolor niebieski.
Pojawia się w świetle, w szkle, w refleksach, w przestrzeni. Czasem subtelnie, czasem bardzo wyraźnie, jakby przypominał bohaterce o tym, czego próbuje się pozbyć.

Operator Sławomir Idziak wykorzystał filtrację światła, refleksy i barwne źródła, żeby stworzyć niemal fotograficzny język emocji. Kadry są proste, często bardzo spokojne, ale jednocześnie pełne napięcia.

Jeśli interesuje Was światło, kolor i kompozycja w obrazie, ten film jest absolutną lekcją patrzenia. Dla mnie Krzysztof Kieślowski to najwybitniejszy reżyser w historii Polskiej kinematografii.

⸻

Twórcy filmu:
Reżyseria: Krzysztof Kieślowski
Zdjęcia: Sławomir Idziak
W roli głównej: Juliette Binoche

#filmy #film #fotografia #fotograf

Film jak fotografia: „Trzy kolory: Niebieski” (1993) - odcinek 22

Film jak fotografia - serial “Ripley” - odcinek 21

Są seriale, które po prostu się ogląda.
A są takie, przy których co chwilę chce się zrobić stop klatkę.

“Ripley” należy właśnie do tej drugiej kategorii.

Czarno-biała forma sprawia, że obraz staje się chłodny, precyzyjny i niemal graficzny. Bez koloru każdy cień nabiera znaczenia, a linie architektury zaczynają prowadzić wzrok widza przez kadr.

Zdjęcia autorstwa Robert Elswit (laureat Oskara w 2008 roku za zdjęcia do “Aż poleje się krew”) są niezwykle zdyscyplinowane. Kadry są spokojne, przemyślane i zbudowane z ogromną dbałością o kompozycję. Momentami przypominają klasyczne fotografie z galerii - minimalistyczne, ale bardzo mocne wizualnie.

To jeden z tych seriali, które ogląda się nie tylko dla fabuły, ale dla samego patrzenia.

Twórcy:
Reżyseria: Steven Zaillian
Zdjęcia: Robert Elswit
Na podstawie powieści: Patricia Highsmith
W roli głównej: Andrew Scott

Jeśli interesuje Was fotografia, światło i kompozycja w kinie - ten serial jest prawdziwą lekcją patrzenia.

#film #fotografia #filmy #fotograf #bw

Film jak fotografia - serial “Ripley” - odcinek 21

Film jak fotografia - „Godland” - odcinek 20

To historia duńskiego księdza, który w XIX wieku wyrusza przez dziką Islandię, aby zbudować kościół i udokumentować swoją podróż. Towarzyszy mu wielkoformatowy aparat fotograficzny, a krajobraz staje się niemal równorzędnym bohaterem tej opowieści.

Film został nakręcony w formacie przypominającym dawne fotografie, a spokojne, bardzo świadomie komponowane kadry sprawiają, że momentami wygląda jak album z ekspedycji sprzed ponad stu lat.

To prawdziwy wizualny majstersztyk, w którym obraz, światło i przestrzeń opowiadają historię równie mocno jak bohaterowie.

Reżyseria: Hlynur Pálmason
Zdjęcia: Maria von Hausswolff

Który film Teoim zdaniem powinienem przeanalizować jako następny?

#film #cinematography #fotografia #godland #filmy fotograf

Film jak fotografia - „Godland” - odcinek 20

To jeden z tych filmów, które ogląda się nie tylko dla historii, ale przede wszystkim dla obrazu. Każdy kadr jest tu spokojny, przemyślany i zbudowany z ogromną świadomością kompozycji.

Operator Robby Müller wykorzystuje dużo przestrzeni i bardzo proste układy w kadrze. Postacie często są małe wobec otaczającego je świata, a pustynny krajobraz potęguje wrażenie samotności i dystansu między bohaterami.

Ogromną rolę odgrywa również kolor. W filmie często pojawia się kontrast czerwieni, zieleni i błękitu nieba, a nocne sceny oświetlone neonami budują niezwykłą atmosferę. Dzięki temu obraz opowiada emocje bohaterów nawet wtedy, gdy na ekranie nie pada ani jedno słowo.

Film wyreżyserował Wim Wenders, a w głównych rolach wystąpili Harry Dean Stanton i Nastassja Kinski.

Dla fotografów to świetne przypomnienie, że czasem najważniejsze w kadrze jest nie to, co dodamy, ale to, ile przestrzeni odważymy się zostawić.

#film #filmy #fotografia #cinematography #fotograf

Film, jak fotografia - “Paris, Texas” (1984) - odcinek 19

The Grand Budapest Hotel to film, w którym każdy kadr wygląda jak perfekcyjnie zaprojektowana fotografia. Symetria, pastelowe kolory i bardzo świadoma kompozycja sprawiają, że obraz działa niemal jak ilustracja.

Za ten niezwykły świat odpowiadają:
Reżyseria i scenariusz: Wes Anderson
Zdjęcia: Robert Yeoman
Scenografia: Adam Stockhausen

Obsada:
Ralph Fiennes
Tony Revolori
Saoirse Ronan
Adrien Brody
Willem Dafoe

Dla fotografów to świetna lekcja:
konsekwencja koloru, symetria i świadoma kompozycja potrafią stworzyć obraz, którego nie da się pomylić z żadnym innym. Więcej o świadomej pracy z kolorem dowiecie się z mojej książki “Mistrzostwo koloru w fotografii” - link w BIO

#film #fotografia #fotograf #thegrandbudapesthotel

The Grand Budapest Hotel - Film jak Fotografia

Film jak Fotografia - “The Master” (2012) - odcinek 17

Reżyseria: Paul Thomas Anderson
Zdjęcia: Mihai Mălaimare Jr.
W rolach głównych: Joaquin Phoenix i Philip Seymour Hoffman

To jeden z tych filmów, w których obraz działa jak portret psychologiczny. Kamera często zostaje bardzo blisko twarzy bohaterów, obserwując najmniejsze emocje i gesty.

Film kręcono na taśmie 65 mm, dzięki czemu portrety mają niezwykłą plastykę i ogromną ilość detali. Każda zmarszczka, każdy ruch mięśni twarzy staje się częścią historii.

Kolory są stonowane: beże, zielenie i wyblakłe błękity przypominają fotografie z lat 50. Światło jest miękkie, często bardzo naturalne, jak w klasycznej fotografii portretowej.

Dlatego dla wielu fotografów „The Master” to jeden z najciekawszych filmów o ludzkiej twarzy, jakie powstały.

Jeśli interesuje Cię fotografia portretowa ten film naprawdę warto zobaczyć.

#film #cinematography #fotografia #portret #fotograf

Film jak Fotografia - “The Master” (2012) - odcinek 17

Film jak fotografia - Roma (2018) - odcinek 16
Reżyseria i zdjęcia: Alfonso Cuarón

Czarno-biały film, który ma więcej odcieni niż niejeden kolorowy. Miękkie, naturalne światło. Szerokie kadry.
Postacie często małe w ogromnej przestrzeni.

Tu nic nie jest podkręcone. Każdy kadr wygląda jak spokojna, dopracowana fotografia.

Roma pokazuje, że obraz nie musi krzyczeć, żeby został w głowie na bardzo długo.

#film #fotografia #filmy #fotograf

Film jak fotografia - Roma (2018)

Film jak fotografia - Mad Max: Fury Road - odcinek 15

To jest jeden z najlepiej zaprojektowanych wizualnie blockbusterów ostatnich lat.

Reżyseria: George Miller
Zdjęcia: John Seale

Ten film to:

Ostre, pustynne światło - zero ukrywania w półmroku.

Pomarańcz dnia kontra niebieska noc - czysty, kontrolowany kontrast. Zdjęcia nocne były kręcone w dzień dla dużo lepszego efektu wizualnego.

Centralna kompozycja - nawet w totalnym chaosie zawsze wiesz, gdzie patrzeć.

Najbardziej fascynujące jest to, że ten film wygląda jak niekontrolowany wybuch energii, a w rzeczywistości jest niemalże matematycznie zaprojektowany.

Która scena wizualnie rozwaliła Cię najbardziej? 👇

#film #fotografia #filmy #fotograf #madmax

Film jak fotografia - Mad Max: Fury Road - odcinek 15

Film jak fotografia - Days of Heaven - odcinek 14

To jeden z tych filmów, które bardziej się czuje, niż ogląda.

Reżyseria: Terrence Malick
Zdjęcia: Néstor Almendros (część scen również: Haskell Wexler)
W rolach głównych: Richard Gere, Brooke Adams, Sam Shepard

To historia trójki ludzi pracujących przy żniwach w Teksasie na początku XX wieku. Prosta fabuła. Miłość, zazdrość, decyzje podejmowane z desperacji. Ale to nie dialog prowadzi ten film.

Tu rządzi światło.

Zdjęcia kręcono głównie podczas „magic hour” - krótkiego momentu tuż przed i po zachodzie słońca. Naturalne światło, długie cienie, złote pola pszenicy. Kamera nie spieszy się. Obserwuje. Oddycha.

Każdy kadr wygląda jak obraz Andrew Wyetha albo Edwarda Hoppera. Minimalizm. Horyzont. Małe postacie w ogromnym krajobrazie.

To film, który przypomina, że:
światło nie musi być spektakularne.
Wystarczy, że jest prawdziwe i wtedy jest najpiękniejsze ❤️

#film #fotografia #filmy #fotograf

Film jak fotografia - Days of Heaven - odcinek 14

Film jak fotografia - „The Florida Project” - odcinek 13

Kolorowy świat tuż obok Disneylandu.
Rzeczywistość, która z bajką nie ma nic wspólnego.

Reżyseria: Sean Baker
Zdjęcia: Alexis Zabe
Główne role: Brooklynn Prince (Moonee), Bria Vinaite (Halley), Willem Dafoe (Bobby)

To opowieść o sześciolatce mieszkającej z mamą w tanim motelu tuż obok Disneylandu. Miejsce jest pastelowe, cukierkowe, niemal bajkowe. Ale pod tą warstwą koloru kryje się bieda, brak stabilności i życie z dnia na dzień.

Siłą filmu jest kontrast. Intensywne fiolety, turkusy i róże budują wizualną energię, a jednocześnie podkreślają absurd sytuacji. Kamera często jest nisko, na wysokości dziecka. Świat widzimy tak jak Moonee, jako przygodę, nie dramat.

Willem Dafoe jako zarządca motelu to cichy bohater. Nie ratuje świata. Pilnuje porządku. Stara się być człowiekiem w tym całym chaotycznym świecie.

To film o dzieciństwie w cieniu amerykańskiego snu.
O wyobraźni jako mechanizmie przetrwania.
O Ameryce widzianej z parkingu przy autostradzie.

#film #fotografia #fotograf #filmy

Film jak fotografia - „The Florida Project” - odcinek 13

Film jak fotografia - Her (2013) - odcinek 12

Reżyseria: Spike Jonze
Zdjęcia: Hoyte van Hoytema
W roli głównej: Joaquin Phoenix

To jeden z tych filmów, do których się wraca. Za każdym razem działa inaczej w zależności od tego, na jakim jesteś etapie życia.

Dziś, w czasach rozmów z AI, cyfrowych relacji i emocji przeniesionych do technologii, ten film wybrzmiewa jeszcze mocniej niż w dniu premiery. Nie jest już futurystyczną wizją. Jest można to powiedzieć niemal teraźniejszością.

Obraz oparty jest na niesamowicie ciepłych, pastelowych kolorach - czerwieniach, różach, brzoskwiniach. Nie ma tu barw zimnej, sterylnej przyszłości. Jest miękko, spokojnie, wręcz przytulnie. I właśnie w tym cieple kryje się największy paradoks. Historia o samotności opowiedziana w najcieplejszej możliwej palecie barw.

Światło w filmie jest delikatne, naturalne, subtelne. Kompozycja często zostawia bohatera samego w przestrzeni, nawet gdy jest wśród ludzi. Wszystko jest proste, ale bardzo dobrze przemyślane.

To film, który idealnie pasuje do naszych czasów. I jest jednym z tych, które warto obejrzeć ponownie już nie jako science fiction, ale jako bardzo aktualną opowieść o człowieku.

#film #fotografia #filmy #fotograf

Film jak fotografia - Her (2013) - odcinek 12